woensdag 17 oktober 2018

Reiderwolder Wandel- en Nordic Walking Dag 14-10-2018

Nordic Walking Centrum Oost Groningen organiseerde al voor de 9de keer deze Reiderwolder Wandel- en Nordic Walking Dag.  De startlocatie was Restaurant "Smederij 1872".
Deze keer was Janny mijn wandelmaatje en er kon gekozen worden uit drie afstanden t.w. 7,2 – 14,8 of 20,5 km.
Wij schreven ons in voor de 14,8 km.
De tocht dankt zijn naam aan Reiderland. Reiderland was een voormalige gemeente, in de provincie Groningen, die ontstond in 1990 uit een gemeentelijke herindeling van Beerta, Finsterwolde en Nieuweschans. Deze drie plaatsen werden toen samengevoegd. Op 1 januari 2010 is deze  gemeente opgeheven en gefuseerd met Winschoten en Scheemda, onder de naam Oldambt.
Na een kop koffie begonnen we aan onze tocht en ik was bang dat we langs rechte landwegen zouden gaan maar niets bleek minder waar.
Al snel gingen we op de Hoofdweg rechtsaf en nadat we een poosje op een landweg hadden gelopen moesten we langs een diepe greppel door het gras. Ik zei tegen Janny ik hoop niet dat ik erin val want ik zou niet weten hoe ik die steile kanten zou moeten opkomen. Op zulke paadjes is mijn tempo zeer laag en loop ik meestal ook te krampachtig.
Even later gingen we bij de bosrand een pad in en kwamen niet veel later bij de Beersterplas. Ik had al vaak over deze plas gehoord maar was er nog nooit geweest.
De Beersterplas is ontstaan als gevolg van zandwinning in de jaren zestig. Het zand werd gebruikt voor de realisering van de A7, traject Nieuweschans –Winschoten. De Beertsterplas kreeg zijn definitieve vorm in de jaren zeventig toen er wederom zand werd gewonnen voor de verdubbeling van de A7.

De plas is omgeven door een wal van keileem die beplant is met bomen en struiken. Door de natuur zijn gang te laten gaan is er een prachtige natuurplas ontstaan waar het voor natuurliefhebbers goed vertoeven is. Door de unieke ligging en de diepte van de plas op plekken 13 meter is het een oase voor vele dieren. 

We gingen daarna richting museum Stoomgemaal Winschoten maar ook nu weer over graspaden. 
Omdat ik niet echt bekend ben in de buurt wist ik niet dat er een  zelfbedienings kettingveerpont daar was waar jje het water mee kon oversteken.
Toen wij bij het pontje aankwamen was er al een man bezig om het pontje naar onze kant te halen dus dat troffen wij want het schijnt nog best zwaar te zijn.
Ook hier is duidelijk te zien dat de waterstand erg laag is door de droge zomer die we gehad hebben en dat er nu ook nog haast geen regen valt.
Het was dat we nog niet echt veel kilometers gelopen hadden anders was dit mozaïekbankje wel een leuk plekje geweest om even een rust te houden. 
Ook hierna was het pad weer niet zo makkelijk want je kon moeilijk zien of er oneffen hebben waren. Janny waarschuwde me nog een keer voor een kuil die er inzat. 
We genoten van de mooie omgeving en het uitzonderlijke mooie weer voor de maand oktober. We gingen naar de Blauwestad.
Het project Blauwestad is bedacht om het gebied een economische impuls te geven. Eind jaren 80 kampte het gebied met sterke vergrijzing, hoge werkloosheid, het wegtrekken van jongeren in verband met het ontbreken van werkgelegenheid en landbouwgronden lagen braak doordat er subsidies verstrekt werden om deze gronden braak te laten liggen in verband met overproductie. Met de aanleg van het meer, de natuurgebieden, toeristisch recreatieve voorzieningen, de bouw van woningen en het aantrekken van mensen van elders die hier hun geld komen besteden, wil men het gebied een economische impuls geven. Toch bracht de komst van het meer een groot deel van de bevolking van de regio in beroering. Er moesten enkele woningen verdwijnen en grote stukken landbouwgrond worden overgedragen. Veel mensen vonden het absurd dat grond die eens was ingepolderd door de overgrootouders nu weer onder water werd gezet.
Het meer is zo groot als de Reeuwijkse plassen of het Sneekermeer. Nooit eerder werd zo’n groot landbouwgebied onder water gezet. Blauwestad is dan ook het meest spectaculaire landschapsproject sinds de drooglegging van de IJsselmeerpolders. 
Het Havenkwartier vormt het centrale punt in Blauwestad en bevat onder meer het projectbureau met uitkijktoren, restaurant Azzuro en de beeldbepalende oud-hollandse woningen op de kop van de landtong. De woningen zijn de enige aaneengebouwde woningen in Blauwestad. 
Toen ik die woningen bij het Havenkwartier zag zei tegen Janny dat ik die woningen leuk vond maar Janny vond ze er niet passen. Zo zie je maar dat smaken verschillen. 
Bij restaurant Azzuro namen we een pauze maar het duurde daar wel erg lang met de bediening hoewel er niet echt heel veel mensen op het terras zaten.
Toen we het restaurant verlieten zag ik en bank waar stopcontact op stond. Ik had nog nooit eerder zoiets gezien maar Janny vertelde me dat je daar je telefoon kon opladen.
We gingen nu weer richting de startlocatie en we passeerden een veld waar allerlei soorten snijbloemen door elkaar stonden.  
 Het viel me wel op dat er maar weinig Nordic Walkers meeliepen. 
Het viel me thuis pas op dat ik van de laatste kilometers geen foto's meer gemaakt heb. Janny ging na het afmelden gelijk weg want zij had een lunchafspraak en ik wachtte op Manlief die mij kwam ophalen. Samen met hem nam ik een kop mosterdsoep waarna we naar huis gingen.
Ik heb genoten van deze wandeltocht samen met Janny en ik wist niet dat het daar zo'n mooi gebied was.

zaterdag 13 oktober 2018

Bezoek aan het Park De Hoge Veluwe om de Edelherten te zien die op zoek zijn naar de liefde 25-09-2018


Omdat we nog steeds op de Veluwe waren met vakantie besloten we ook om een keer aan het begin van de avond naar het park De Hoge Veluwe te gaan om het burlen (bronstroep van de edelherten te horen.
Het edelhert wordt wel de koning van het Park genoemd. Dat komt vooral door het imposante uiterlijk van een volwassen mannetje. Het kolossale gewei, de imponerende hals en de trotse houding; het hert heeft absoluut iets koninklijks.
In het Park leven ongeveer 200 edelherten. De mannetjes (herten) leven het grootste deel van het jaar samen in groepen die roedels genoemd worden. De vrouwtjes, de hinden, leven in dezelfde periode ook in roedels, samen met hun kalveren en eenjarige herten. De hinden hebben geen gewei.

foto van internet
Vlak voor de bronsttijd, die ieder jaar plaats vindt in september, wordt alles anders. De mannetjes verlaten hun roedel en trekken er alleen op uit. Dat ze zich anders gaan gedragen heeft te maken met een veranderende hormoonhuishouding. De testosteron die door hun lijf giert, maakt dat ze ook uiterlijk veranderen. Ze worden gespierder en rondom de hals vormen zich langere haren.

De dan solitair (alleen) levende herten gaan op zoek naar vrouwtjes. Daarbij proberen ze concurrenten te imponeren met een soort gebrul: het burlen. Je zou het kunnen omschrijven als iets dat tussen het brullen van een leeuw en het loeien van een stier in zit. Soms komt het tussen twee herten tot een gevecht en dan is het hard tegen hard.
foto van internet 
Vroeger was ik ook al eens met mijn ouders in de bronsttijd naar het park geweest en enkele jaren geleden ook al eens met Manlief. Ik had gedacht dat het nu niet zo druk zou zijn maar dat viel vies tegen. Toen wij aankwamen rijden stonden er heel veel mensen met joekels van camera's en ik begreep dat ze bijna iedere avond kwamen om foto's te nemen.
Ik begreep al snel dat ik geen mooie foto's zou kunnen nemen want je had hier beslist een fototoestel met een flinke telelens nodig.
We waren er nog niet lang of ieder die aan de kant van de weg stond werd onrustig en ik zag een jeep van het park rijden en er werden appels uitgestrooid. En jawel het duurde niet lang of een groep hinden verscheen en begon van de appels te eten.
 Ook verscheen er een edelhert die op dat moment ook zijn aandacht bij de appels had.
Toch duurde het niet zo lang of hij werd alert en we hoorden hem burlen. Er was duidelijk een concurrent in de buurt. Ik geloofde dat ik nog nooit het burlen zo goed heb gehoord als deze keer.
Ze vertrokken naar een stukje verderop en wij besloten eerst maar eens koffie te drinken op een bankje wat vlakbij stond.
Later liepen we nog een stukje verder en hoewel we ze zonder verrekijker niet al te best meer zagen hoorden we het burlen nog steeds heel goed.
We reden nog naar een ander punt waar je edelherten en hinden konden zien maar daar keek je tegen de zon in dus het fotograferen ging daar voor mij helemaal niet.
Het edelhert heeft het in deze periode erg druk, hij moet zijn concurrenten op afstand houden, zijn roedel vrouwtjes bijeen houden (hiervoor loopt hij heel veel) en het paren niet te vergeten.

Na de bronst zijn daarom de actiefste mannelijke dieren vaak uitgeput. Niet alleen vanwege de forse inspanningen, maar ook omdat ze gedurende deze periode, die een maand kan duren, nagenoeg geen voedsel tot zich nemen. Hun lichaamsgewicht kan dan wel met dertig procent zijn afgenomen. Wel drinken de dieren tijdens de bronst veel. De periode direct na de bronst is daardoor van nature een kwetsbare fase in het bestaan van een edelhert.
Maar niet alleen in de bronsttijd is het park een bezoek waard het hele jaar is het er mooi.
Op het park is ruimte ingeruimd voor cultuurhistorische elementen, architectuur en beeldende kunst. Zo maakt het Kröller-Müller Museum deel uit van het park. Een andere bijzonderheid is dat het park vrijwel zonder overheidssubsidie geëxploiteerd wordt, het is het enige nationale park in Nederland waar de verkoop van entreekaarten een belangrijke inkomstenbron vormt.

Ik vond het weer een hele ervaring om het burlen te horen.
Ook ben ik me ervan bewust dat mijn foto's niet goed zijn maar ik vond het zo'n mooie ervaring dat ik er toch een stukje van op mijn blog wilde schrijven en daar horen ook wat foto's bij vind ik.

woensdag 10 oktober 2018

Airborne Luchtlandingen Ginkelse Heide 22-09-2018

Ieder jaar wordt op de derde zaterdag in september ter herdenking door huidige parachutisten van het Britse 4th Battalion op de Ginkelse Heide een luchtlanding uitgevoerd als eerbetoon aan de geallieerde landingen in 1944. De luchtlandingen geven een beeld van hoe de 'Mass Drop' er in 1944 uit moet hebben gezien. Een luchtlanding met zoveel parachutisten is uniek in Nederland.
Wij waren er al eens eerder maar toen wij van de winter tijdens het overwinteren hoorden dat onze (vakantie)kennissen uit België dit ook eens graag zouden willen meemaken spraken we gelijk af dat zij ook dat weekend naar de camping zouden komen waar wij altijd staan.
Zij arriveerden de dag voor de luchtlandingen en het was gezellig om hun weer te ontmoeten.
Er is altijd een heel programma voor deze dag. Zelfs voor kinderen zijn er allerlei leuke activiteiten.
Wij zochten een plaatsje op waar we redelijk goed de parachutisten zouden kunnen zien tijdens het springen. Het ging om Engelse para’s van The Parachute Regiment uit Engeland, para’s van 11 Luchtmobiele Brigade uit Nederland en para’s uit onder meer de VS en andere NATO-landen. Zij sprongen uit verschillende vliegtuigen, waaronder Herculessen C 130, een Casa en een Dakota.
De honderden parachutisten  (van de Nederlandse Luchtmobiele Brigade en andere para's uit o.a. Engeland, Amerika en meerdere NATO-landen)  sprongen uit verschillende vliegtuigen. 
Na de eerste Massdrop volgde de officiële herdenking bij het monument. Hier werden toespraken gehouden, kransen gelegd en de volksliederen van Engeland, Polen, de VS en Nederland gespeeld. Toen we richting het monument liepen hoorde ik de speaker iets vreemds zeggen: hij zei als we iemand bij de het Parachute Regiment uit Engeland met het hoofd naar beneden zouden zien lopen kwam omdat hij niet bevorderd was omdat hij zijn behoefte tijdens een herdenking op de herdenkingsplaats had gedaan. Ik vond dit nogal vreemd maar later zag ik dat dit een Shetland pony was de mascotte van het Engels Parachute Regiment. 
Er was ook een demonstratie met helicopters. Een Apache, een Chinook en een Cougar lieten zien wat ze kunnen en landden vervolgens op de dropzone. 
Ook stonden er heel veel oude militaire voertuigen opgesteld  er en de bezitters ervan waren ook in passende kleding gekleed.

Toen we het terrein verlieten wees Manlief me opeens op de Shetland Pony, Pegasus V, genaamd.  
Sommige eenheden in het Britse leger hebben militaire mascottes, dieren, die worden gehouden voor ceremoniële doeleinden.
De eerste pony-mascotte van het Parachute regiment dateert uit 1950, een zwarte New Forest-ruin genaamd Pegasus I, een knipoog naar de triomfantelijke Pegasus Bridge-aanval van het regiment die het begin van D-Day in 1944 inluidden. Andere bataljons verwierven ook pony's, maar er is een besluit genomen om er maar één te houden.
Het Britse leger heeft zowel officiële als niet-officiële mascottes. Officiële mascottes hebben recht op de diensten van het Royal Army Veterinary Corps en worden met overheidsgeld verzorgd. Officiële mascottes hebben ook een regimentsnummer en rang. Net als bij menselijke soldaten kunnen ze zelfs worden gepromoot en gedegradeerd! Pegasus heeft de rang van officier. 
Zijn taak is om bij verschillende parade's aanwezig te zijn en ook bij  herdenkingen zoals de D-Day-herdenkingen en bij de herdenkingen van Market Garden.
bron:internet
Gelukkig was het weer goed voor de Massdrops want de dag ervoor waaide het behoorlijk en bij te veel wind zou het springen niet door hebben kunnen gaan. Het was wel jammer dat het 's avonds en de dag erna erg regende want onze kennissen hadden nog graag ergens op de Veluwe gaan wandelen maar dat zat er echt niet voor ze in.